Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2015

Φώκια, η ιστορία της Αντωνίας

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσα με έναν ψαρά και τη γυναίκα του. Όμως ήταν μια χρονιά που ήταν πολύ κακή και είπε ο ψαράς στην γυναίκα του: "αυτό το βρομόψαρο τρώει την μπουκιά από το στόμα των παιδιών μας. Μου έρχεται να το πάρω και να το πετάξω στη θάλασσα ας πάει να βρει τους ομοίους του. Αυτοί ξέρουν κάτι τρύπες και ξεχειμωνιάζουν χωμένοι κάτω από φύκια και όλο και ξετρυπώνουν κανένα ψάρι για φαΐ".
Η γυναίκα του ψαρά έπεσε γονατιστή μπροστά στον άντρα της και τον παρακαλούσε να λυπηθεί εμάς τις φώκιες. Η σκέψη, όμως, των παιδιών της που είχαν ξελιγωθεί από την πείνα κατεύνασε γρήγορα αυτήν την κρίση μεγαλοψυχίας. Τα χαράματα ο ψαράς με έβαλε μέσα σε μια βάρκα και αφού ξανοίχτηκε μερικές λεύγες με ξεμπάρκαρε σε ένα ξερονήσια. Στην αρχή έπαιζα με τις άλλες φώκιες και ούτε πήρα είδηση πως η βάρκα έφυγε.
Ο ψαράς γύρισε στην καλύβα με την καρδιά ραγισμένη. Μόλις μπήκε μέσα, με βρήκε να στρογγυλοκάθομαι μπροστά στη φωτιά και να στεγνώνω τη γούνα μου. Άντεξαν την πείνα μερικές μέρες ακόμα. Μετά ο ψαράς, αλαλιασμένος από τις φωνές των παιδιών του που ζητούσαν φαΐ, αποφάσισε να δράσει πιο δυναμικά. Αυτή τη φορά ξανοίχτηκε πολύ βαθιά στη θάλασσα και με πέταξε στο νερό, μακριά από τις ακτές. Εγώ προσπαθούσα να γαντζωθώ από την κουπαστή με τα πτερύγια μου που μοιάζουν με χέρια. Ο ψαράς, εκνευρισμένος, μου κοπάνησε μια με το κουπί, με αποτέλεσμα να σπάσω το ένα μου πτερύγιο. Φώναζα σαν άνθρωπος και χάθηκα μες στο νερό που βάφτηκε κόκκινο από το αίμα μου.
Ο ψαράς γύρισε σπίτι του ψυχικό ράκος. Αυτή τη φορά δεν περίμενα κάτω από την καμινάδα. Την ίδια νύχτα, όμως, ακούστηκαν φωνές στο δρόμο. Ο ψαράς νόμιζε ότι κάποιον σκοτώνουν και βγήκε να βοηθήσει το θύμα. Μπροστά στην πόρτα βρήκε εμένα να έχω συρθεί μέχρι το σπίτι και φώναζα γοερά, υψώνοντας στον ουρανό το ματωμένο μου πτερύγιο. Με μάζεψαν με περιποιήθηκαν και ούτε που ξανασκέφτηκαν ποτέ να με διώξουν από το σπίτι. Άλλωστε, από εκείνη τη στιγμή, η ψαριά ήταν κάθε φορά καλύτερη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράφουμε μόνο με ελληνικούς χαρακτήρες.
Προσέχουμε αυτά που γράφουμε να μην είναι προσβλητικά.
Είναι ωραίο να είμαστε ευγενικοί!