Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

Το άλογο, της Ελένης

Η φωτογραφία από το star.gr
Ήταν άνοιξη του 2014 όταν εγώ και η οικογένειά μου μετακομίσαμε για 2 χρόνια στην Αλαμπάμα, εξαιτίας της δουλειάς των γονιών μου. Ποτέ μου δε μου άρεσε το νότιο μέρος της Αμερικής αλλά δεν το μετάνιωσα καθόλου που μετακόμισα εκεί. Σας μιλάω ελληνικά γιατί προσπάθησα να μην τα ξεχάσω και τα κατάφερα. Νοικιάσαμε, λοιπόν, ένα μεγάλο σπίτι λίγο πιο έξω από την Αλαμπάμα. Ώσπου ένα σούρουπο που βγήκα στην βεράντα διέκρινα από μακριά πολλούς στάβλους.Έτσι είπα να πάω να δω τα ζωάκια. Από όλα τα ζώα εκεί μέσα ξεχώριζε ένα μικρό αλογάκι, που ήταν μόλις 10 χρονών. Όταν την πλησίασα έτρεμα από μέσα μου μην τρομάξει και η ίδια και μου δώσει μία! Όμως αντιθέτως η Ρίτα (έτσι την φώναζα) με πλησίασε και με χάιδεψε με την μουσούδα της. Από τότε εγώ και η Ρίτα γίναμε αχώριστες. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ εγώ εκεί ήμουν. Ώσπου η Ρίτα μεγάλωνε και μεγάλωνε. Μια μέρα χτύπησε ανεμοστρόβιλος, είχα τρομοκρατηθεί πάρα πολύ, αφού έβλεπε πρώτη φορά. Όμως το πρώτο πράγμα που μου πέρασε από το μυαλό ήταν η Ρίτα. Η Ρίτα κάθε απόγευμα έκανε την εξάσκησή της σε εξωτερικό χώρο. Έτσι λοιπόν βγήκα γρήγορα από το σπίτι και δεν με φόβιζε ο απότομος και έντονος ανεμοστρόβιλος που με είχε περικυκλώσει. Έφτασα χωρίς να πάθω κάτι. Όταν μπήκα στον χώρο που έκανε εξάσκηση η Ρίτα αυτό που είδα δεν μου άρεσε καθόλου. Είδα την Ρίτα πεσμένη κάτω. Αμέσως πήγα να ρωτήσω τους υπεύθυνους. Μου είπαν πως μόλις χτύπησε ο ανεμοστρόβιλος η Ρίτα ήταν ήδη κάτω, επειδή ξέχασαν να κλείσουν τις λακούβες που άνοιγαν κάθε πρωί για να φυτέψουν χόρτο και εάν κάποιος αφήσει τις λακούβες ανοιχτές και το άλογο πέσει εκεί μέσα είναι δύσκολο να σωθεί. Όμως εγώ είχα εξοργιστεί γιατί δεν έκαναν κάτι να την σώσουν. Έτσι, λοιπόν, έπρεπε να πάω εγώ. Αλλά πριν καλά καλά ανοίξω την πόρτα ο κ. Ρότζερ, ο υπεύθυνος, με φώναξε και μου είπε: "για ένα άλογο είναι θάνατος να μην έχει πόδια και εσύ με το να το βοηθήσεις θα το πληγώσεις περισσότερο, γιατί εάν βγει το πόδι του θα χρειαστεί να κοπεί. Ας το τουλάχιστον να πεθάνει τίμια και με τα δύο του πόδια."
Από τότε δεν ξέχασα πότε την Ρίτα αλλά ούτε και τα λόγια του Κ. Ρότζερ.

Ελένη Βουζουνεράκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράφουμε μόνο με ελληνικούς χαρακτήρες.
Προσέχουμε αυτά που γράφουμε να μην είναι προσβλητικά.
Είναι ωραίο να είμαστε ευγενικοί!